Wetenschappers zijn nu bezig met het uitvinden van de 'ultieme intelligente machine', een computer die de mens op alle mogelijke manieren zal verslaan. Als de machine de mens kan overtreffen, wat is dan de mens? Wat ben je? Wat is de toekomst van de mens? Als de machine alle handelingen kan overnemen die nu gedacht worden, en het veel sneller doet, als het veel sneller kan leren, als het kan concurreren en in feite alles kan doen wat de mens kan - behalve natuurlijk naar de mooie avondster in de lucht kijken, en de buitengewone rust, standvastigheid, onmetelijkheid en schoonheid ervan zien en voelen- wat gebeurt er dan met de geest, met de hersenen van de mens? Onze hersenen hebben tot nu toe geleefd door te worstelen om te overleven door kennis, en wanneer de machine dat allemaal overneemt, wat zal er dan gebeuren? Er zijn slechts twee mogelijkheden: ofwel zal de mens zich volledig inzetten voor entertainment - voetbal, sport, elke vorm van demonstratie, naar de tempel gaan en spelen met al dat spul - of hij zal zich naar binnen keren. ~ J Krishnamurti (A Timeless Spring 1))
Aldus voorspelde Krishnamurti anderhalf decennium voor de opkomst van het internet. Ik heb eerder geschreven over het vermogen van technologie om ons van onszelf af te sluiten. Vandaag zou ik dit een beetje verder willen verkennen.
WIJ ZIJN RATTEN IN EEN TECHNOLOGISCHE LABYRINT
Na het uitvoeren van een reeks experimenten met hongerige ratten opgesloten in een doos met een hefboom, bedacht gedragspsycholoog B.F. Skinner een term die bekend staat als "Tabellen van Versterking" of "Opgehouden Versterking".
Het experimenteren ging als volgt; De ratten werden in twee groepen verdeeld. De eerste groep was de Vastgestelde schema-groep die voedsel ontving na een vaste hoeveelheid keer de hendel te hebben ingedrukt, zeg 20. In de tweede groep, bekend als de Variabele Schema-groep, verdiende de rat het voedsel nadat hij de hendel een willekeurig aantal keren had ingedrukt. Soms zou het voedsel na 10 keer drukken en soms na 200 keer drukken worden ontvangen.
Voor de tweede groep was de komst van voedsel onvoorspelbaar. Dit maakte de verslaving of versterking aan de hendel een stuk sterker. Skinner ontdekte dat de eerste groep ratten de hendel bijna onmiddellijk losliet nadat het eten niet meer werd verstrekt. De tweede groep was echter veel gemotiveerder en ze bleven de hendel nog heel lang achter elkaar indrukken.
Nadat ik terugkwam van onze Involution-workshops in Europa, waar ik 3 maanden zonder smartphone heb doorgebracht, ben ik merkbaar meer bewust geworden van de neiging van mezelf en anderen om onze telefoon constant te controleren zoals ratten die wachten op die stimulerende oplossing; dat laatste Facebook-bericht, status of foto, e-mail of laatste schokkende nieuwskop.
De meeste e-mails en Facebook-updates zijn rotzooi, maar af en toe krijg je die ene kleine korrel die het controleren van je telefoon eens in de 10 minuten de moeite waard maakt.
HET HART VAN HET TECHNOLOGISCHE LABYRINT
Een van de gevoelens die het meest uitsteeg boven mijn technologische minimalistische ervaring (een huis met kaarsenverlichting zonder televisies in een straal van 2 km), is dat ik het een stuk eenvoudiger vond om mezelf te centreren.
Mijn geest voelde veel meer duidelijk en geïnspireerd; Ik vond het een stuk gemakkelijker om opmerkzaam te zijn, om het hart te vinden, het centrum van mezelf.
Ik heb iets soortgelijks meegemaakt bij het onderzoeken van informatie. Wanneer ik iets google, zoals u verwacht, krijg ik een 'Googol' van resultaten. Hoewel ik meer informatie tot mijn beschikking heb, voel ik dat ik er veel minder bij blijf dan wanneer ik mijn aandacht uitsluitend richt op een enkel boek van dat specifieke onderwerp.
Linda Stone, voormalig medewerker van Apple en Microsoft, heeft de term 'doorlopende gedeeltelijke aandacht' bedacht om het leven in het tijdperk van e-mail, instant messaging, mobiele telefoons en andere afleidingen te beschrijven. En het is deze "aanhoudende gedeeltelijke aandacht" die volgens mij precies mijn eigen dilemma weerspiegelt.
Telkens wanneer ik mezelf in een activiteit onderdompel, moet ik het doen met het grootste deel van mijn hart, met al mijn aandacht die deze actie inkapselt. Hier komt spirituele aandacht tot stand.
ONTSNAP UIT HET TECHNOLOGISCHE LABYRINT
Kunnen extern gerichte technologie en intern gerichte mindfulness naast elkaar bestaan? Ik denk dat ze dat niet alleen kunnen, maar ze moeten ook.
Technologie is een hulpmiddel, een instrument om ons leven gemakkelijker en beter te maken. Maar het heeft zijn beperkingen. Technologie kan ons geestelijk niet vervullen, het kan ons niet méér verbonden voelen met onszelf - alleen met de buitenwereld.
Om spirituele mindfulness relevant te maken voor onze moderne levens, moeten we ze eerst scheiden van de bovennatuurlijke en mystieke bagage 2) die ze zo moeilijk maken om te accepteren.
Het moment zal komen dat, terwijl technologie ons werk en ons leven vereenvoudigt, we ons zullen realiseren dat net als in de Pixar-film 'WALL-E' fysiek comfort en mentale stimulatie niet genoeg zijn. Dat we zinvollere ervaringen in het leven willen voelen dan om de paar uur onze geestige statusupdates 'leuk' gevonden zien.
Op dat moment zal de technologie het punt bereiken waarop computers ons zullen overtreffen, en mensen zullen hun hoofd krabben en zich afvragen ... Wat nu?
Technologie zal nooit mooie poëzie zoals Blake kunnen schrijven, het zal nooit in staat zijn om muzikale stukken zoals Bach te componeren. Dat is ons doel met soulwork, om onze aandacht te richten op onze innerlijke wereld, onze emoties, onze gedachten en onze hartstochtelijke wens om ze uit te drukken, dat is wat we nog zullen hebben. Dat is alles wat we nog zullen hebben.
Leven met een grotere aanwezigheid, betekenis en aandacht in het tijdperk van de technologie is waar we naar moeten streven.
Een paar jaar geleden vroeg een buurman me waarom ik mijn gazon maai met een hand-maaier. Ik vertelde hem dat gemotoriseerde grasmaaiers de maatschappij corrumperen; dat leven is een oneindig grasveld, een compositie van saaie simpele momenten met hier en daar een paar 'spikes' van stimulatie.
Het gazon op deze manier maaien heeft me geleerd geduld te cultiveren, om te genieten van een taak die door de meesten als een karwei wordt ervaren. Als je probeert het zo snel mogelijk te doen, wordt je de kans ontnomen om je te gaan bezighouden met de gevoelens van verliefd worden op de geuren, de texturen, de lichtformaties, geluiden en alles wat gewoon bestaan aanbiedt.
De paradox is dat hoe meer je de saaie aspecten van het leven accepteert, hoe opwindender ze worden.
Tenzij we leren om deze alledaagse momenten te omarmen, zonder te vermijden of te frustreren, zonder te proberen te ontsnappen aan het gebrek van stimulatie dat op dit moment aanwezig is, zullen we nooit vrede vinden en zullen we onverstandig die smartphonehendel najagen die die pellets najagen.
Hier gooi ik je nog een laatste pallet in de vorm van een video om dit allemaal te illustreren. Ik hoop dat je ervan geniet:
https://www.youtube.com/watch?v=OINa46HeWg8
Mindfulness kan niet samengaan met technologie, maar het kan de ervaring zelf verbeteren. Hoe vaak zit u achter de computer, surft u op internet en denkt u "wauw, ik heb oneindige informatie binnen handbereik. Ik heb honderdduizenden mensen van over de hele wereld om verbinding mee te maken, als ik dat zou willen. Ik kan mijn gedachten delen met duizenden gezichten van Afghanistan tot Albanië en kan vrienden worden van elke cultuur van Wit-Rusland tot Brazilië. Probeer het maar. Je vindt het misschien leuk.
Voetnoten
1) https://www.amazon.com/timeless-spring-Krishnamurti-Rajghat/dp/8187326093/ref=as_li_ss_tl?ie=UTF8&linkCode=ll1&tag=lonerwolf-20&linkId=134825c5f9d2656449962cccbf7bf7ba
2) https://prepareforchange.net/2018/05/26/what-is-spirituality-and-are-introverts-more-spiritual/
Vertaald door Maria vanuit
https://prepareforchange.net/2018/05/26/how-to-escape-the-technological-labyrinth/
